Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Οι φαρισαίοι του ελληνικού ποδοσφαίρου...

Αποτελεί κοινό θέαμα τελευταία, η διάρρηξη των ιματίων των διαφόρων πληροφοριοδοτών (επ' ουδενί δημοσιογράφων), με αιτία την απόφαση της 2-βάθμιας Πειθαρχικής Επιτροπής της ΕΠΟ για τον ...μη υποβιβασμό των ομάδων του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας. Γενική κατακραυγή, στην οποία τείνουν να συμφωνήσουν πολλοί, είτε ως απλοί αναγνώστες, ακροατές ή τηλεθεατές, γνέφοντας με απόγνωση και συζητώντας ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι αδιόρθωτο, ή ως μεγαλοπαράγοντες, οι οποίοι ελέγχουν με τη σειρά τους τη δική τους μερίδα του τύπου και διετέλεσαν ενεργά μέλη του σκηνικού - παρασκηνίου του "μαγαζιού" του επαγγελματικού ποδοσφαίρου μας και σπεύδουν τώρα που "πέρασε η μπογιά τους" να αποσυρθούν, καταγγέλοντας ταυτόχρονα και το ίδιο σύστημα που τους ανέδειξε...
Φυσικά, όλοι αυτοί υποθέτουν ότι εμείς οι υπόλοιποι, σκεπτόμενοι, μάλλον μόλις προσγειωθήκαμε από κάποιον άλλο πλανήτη, εκτός του ηλιακού μας συστήματος και δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς. Τι να καταλάβουμε;
Μα το εξής απλό: οι ίδιοι πληροφοριοδότες οι οποίοι τώρα "σκίζουν" τα ρούχα τους, ήταν αυτοί που τόσα χρόνια συντηρούσαν το "εμπορικό κέντρο" γύρω από επαγγελματικό ποδόσφαιρο, μιας και αυτό με τη σειρά του τους "συντηρούσε" και αυτούς. Πού ήταν όλοι αυτοί που τώρα αναθεματίζουν τους 3 της "Πειθαρχικής", όταν το ποδόσφαιρο (χωρίς τον όρο επαγγελματικό) και μαζί η συνείδηση του μέσου φιλάθλου βιαζόταν κατ' επανάληψη, με πρωταθλήματα στημμένα, ομάδες που "έπρεπε" να νικάνε και ακόμα και όταν έχαναν στο γήπεδο από θαύμα, ή παράβλεψη του συστήματος, κέρδιζαν μετά στα χαρτιά, όταν ο πρωταθλητής ήταν ομάδα "καταδύσεων", όταν καταστρατηγούνταν κάθε ηθική και αθλητική αξία, όταν η αλήθεια παραποιούνταν από ανθρώπους άσχετους και ξένους με το ποδόσφαιρο που ξαφνικά έγιναν ειδήμονες;
Πού ήταν όλοι αυτοί όταν το πρωτάθλημα είχε γίνει για έναν μόνιμο με κάθε κόστος πρωταθλητή, έναν συμπρωταγωνιστή, καμία - δυο ομάδες που προσπαθούσαν αλλά δεν μπορούσαν να μπουν στο "σύστημα" και οι λοιπές ομάδες αντιμετωπίζονταν ως ξένες (εκτός Ελλάδος) και μισητές, μέχρι να τις κερδίσουμε;
Τί έκαναν όταν το σύστημα επέβαλε ο "καλός" αθλητικογράφος, που κάποτε είχε γνώρισμα ότι δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τί ομάδα είναι, να μετατραπεί σε βαμμένο, καλοπληρωμένο φερέφωνο της πολιτικής των "αγαπημένων" ομάδων;
Πού ήταν όταν τελικά ξεσκεπάστηκε, λόγω πολιτικών του τόπου μας ανωμαλιών, μέρος του συστήματος, χωρίς βέβαια τους πρωτεργάτες, αλλά και πάλι οι "αγαπημένες" ομάδες έμειναν στο απυρόβλητο;
Θα έλυνε ο υποβιβασμός μόνο του Βόλου και της Καβάλας το πρόβλημα; Ποιος αφελής το πίστευε αυτό; Ίσως μόνο τα αμνοερίφια του "είμαι μια ομάδα για να μην με κοροϊδεύουν τη Δευτέρα στη δουλειά". Αλλά αυτούς τους είχαν ήδη με το μέρος τους, διάβαζαν ήδη τις εφημερίδες τους, τους είχαν εκ των προτέρων πείσει...Αυτούς και κανέναν άλλο.
Τελικά ο φαρισαϊσμός δεν έχει εποχή. Μόνο που στα χρόνια των φαρισαίων γύρω από το ναό του Σολομώντα είχαν εγκατασταθεί διάφορα "μαγαζάκια" και ζούσαν όλοι χαρούμενοι. Μέχρι που ήρθε κάποιος και τους τα αναποδογύρισε...Τότε όλοι κατάλαβαν το λάθος τους (;) και λίγο αργότερα τον έβγαλαν από τη μέση...
Η διαφορά με το ποδόσφαιρο του σήμερα; Υπάρχει ο ναός του ποδοσφαίρου, τα μαγαζάκια που στήθηκαν γύρω του και οι φαρισαίοι που περνούν καλά και υποκρίνονται (και ενίοτε σκίζουν τα ρούχα τους). Όμως εδώ δεν υπάρχει Μεσσίας, γιατί ο Θεός του ποδοσφαίρου δεν παρεμβαίνει στην ανθρώπινη ιστορία...
Λύση; Μην τους δίνουμε τροφή. Να γυρίσουμε στον ερασιτεχνισμό, στην προσωπική μας ενασχόληση με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, οι αθλητικές τους εφημερίδες (σε καμία χώρα δεν υπάρχουν τόσες πολλές, ακόμα και σε πολύ πιο προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες) να μείνουν απούλητες, τα γήπεδα άδεια. Να πάψουν να φυτοζωούν σε βάρος του ανυποψίαστου ή του φανατισμένου κόσμου, πουλώντας αέρα μερικοί έως αρκετοί. Να πάψει να περνάει η πολιτική του μαγαζιού του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Η πολιτική συγκυρία του τόπου μας είναι μοναδική ευκαιρία για να γίνει κάτι τέτοιο.
Και ίσως τότε να τροποποιηθούν τα δεδομένα, να φανεί λίγο φως και για, το τόσο ταλαιπωρημένο σε επίπεδο σωματείων, αυτό άθλημα στην Ελλάδα. Ίσως...

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Το ντέρμπυ των αιωνίων...

Φτάσαμε λοιπόν, για μία ακόμη χρονιά στον αποφασιστικό αγώνα του πρωταθλήματος. Δυο ομάδες που πασχίζουν να παίξουν ποδόσφαιρο κάθε αγωνιστική, με ελάχιστες εκλάμψεις και μια τρίτη κρατικοδίαιτη εξακολουθούν να διεκδικούν το πρωτάθλημα. Πλεονέκτημα φέτος στον Παναθηναϊκό, ο οποίος κατάφερε να φέρει εις πέρας καλύτερα την αποστολή της εξομοίωσης με τον Ολυμπιακό των προηγουμένων περιόδων, απ' ότι ο ίδιος ο φετινός Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ. Γιατί μόνο η ομάδα η οποία ρυθμίζεται και προσαρμόζεται καλύτερα στο "επιτυχημένο" μοντέλο του Ολυμπιακού των τελευταίων ετών εντός και εκτός γηπέδων, καταφέρνει να πρωτεύσει σε μια χώρα στην οποία η διαφθορά έχει γίνει καθεστώς και η εξαπάτηση του κράτους από τους λειτουργούς του κατεστημένο.
Με μία παρατήρηση όμως και μιαν ελπίδα: όπως κάποια στιγμή η φούσκα της "ελληνικής απάτης" διαπιστώθηκε και επισημάνθηκε από τους διδάξαντες αυτήν, έτσι και η φούσκα του ελληνικού ποδοσφαίρου θα φτάσει αναπόφευκτα στη διαπίστωση της αυταπάτης της και θα καταλογίσει τις ευθύνες στους πρότερους διαχειριστές, αυτούς τους οποίους μέχρι εκείνη τη στιγμή προσπαθούσαν όλοι να αντιγράψουν για να καρπωθούν τα αθέμιτα οφέλη. Συγχαρητήρια λοιπόν, σε όποιο νικητή. Ας προσπαθήσουμε όλοι να του μοιάσουμε μέχρι να αποκαλυφθεί η απάτη, ή έστω να συνεργαστούμε με το σύστημα και σίγουρα θα βγούμε όλοι μας κερδισμένοι... Ειδικά όσοι ζουν και απομι-ζούν από το σύστημα αυτό, απρόσιτα και ιερά παράσιτα των "μεγάλων" ομάδων στα "μεγάλα" κανάλια, όπως διαφημίζει γνωστή ρήση σε τηλεοπτικό σταθμό, ευλογώντας τα γένια του... Γιατί αυτούς ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε...

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Μεταγραφές και εκλογές

Αρχές Σεπτέμβρη έλαχε να τελειώνουν οι μεταγραφές και φέτος να ξεκινά η εκλογική περίοδος... Μικρές διαφορές στο κομματικοποιημένο ποδόσφαιρο του τόπου μας όπως και στην ποδοσφαιροποιημένη πολιτική μας. Δυστυχώς το τοπίο είναι σαθρό σε αμφότερες τις σκηνές, όπου τα παγιωμένα συστήματα δεν αφήνουν περιθώρια για ανάσες στους ασφυκτιούντες υγιείς κομπάρσους, οι οποίοι όμως πάντα εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές και ρυθμιστές.
Από την άλλη ο διασκεδαζόμενος μέσος πολίτης, θα αφήσει για λίγο - ίσως και καθόλου - τις ανησυχίες του για το αν η ομάδα του θα είναι και η πρώτη, ώστε να μην τον κοροϊδεύουν την άλλη μέρα στη δουλειά και θα ασχοληθεί με πανομοιότυπο τρόπο με το αν το κόμμα το οποίο θα υποστηρίξει θα έρθει πρώτο στις εκλογές, ώστε να αισθάνεται μια αδικαιολόγητης προέλευσης δύναμη και δυναμική στη ρύθμιση του μέλλοντος της χώρας ή στην υπεροπλία του έναντι των λοιπών υποψηφίων για το διορισμό στο δημόσιο...
Όπως και να 'χει όμως, οι σχέσεις οπαδού-ομάδος/κόμματος είναι κατά συντριπτικό ποσοστό μονόπλευρες. Διότι ο οπαδός πάντα...πληρώνει. Αναλυτικότερα, ο κάθε οπαδός λόγω του προσωπικού του κόπου στην καλή περίπτωση, ή της καλής ποιότητας του αέρα που πουλάει στην κακή, αποκομίζει κάποιο όφελος (συνήθως χρηματικό) από την καθημερινότητά του. Το όφελος αυτό το διαθέτει στην προσπάθειά του κατά κανόνα να ανεβάσει την ποιότητα της ζωής του. Και εκεί είναι που έρχεται το παγιωμένο σύστημα να του προσφέρει τις υποχρεωτικές αλλά ταυτόχρονα και πασπαλισμένες με δημοκρατική κρούστα επιλογές.
Διάλεξε ομάδα, διάλεξε κόμμα. Διάθεσε το όφελος που αποκόμμισες από την καθημερινότητά σου και ανάλογα με την επιλογή σου θα επιδράσεις και στην ποιότητα της ζωής σου, με θεμιτό ή αθέμιτο (κυρίως) τρόπο.
Η παγίδα είναι καλοστημμένη, είναι μονόδρομος αλλά με δυνατότητες...επιλογών. Όπως στην Ελλάδα θα παίρνει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα πριν αυτό αρχίσει (γι' αυτό και ο Παππούς που το φρόντισε και φέτος, δεν έκανε μεταγραφές, δίνοντας τροφή στα παπαγαλάκια), έτσι και στα κόμματα το ντέρμπι είναι προαποφασισμένο. Σημασία έχει ο καθένας μας, όπως ακριβώς στον άρτο και τα θεάματα που παρακολουθεί κάθε Κυριακή στα γήπεδα, να νομίζει ότι συμμετέχει. Πρόκειται για μια περίπτωση όπου οι επιλογές είναι περιορισμένες σε μία για τον γεννημένο νικητή Έλληνα: αν θες να μη σε κοροϊδεύουν πρέπει να είσαι με το νικητή. Το σύστημα απαρτίζεται από αυταποδεικτικούς αντιπάλους, η ανικανότητα των οποίων αποδεικνύει την κυριαρχία του πρώτου. Έτσι, αν δε σου αρέσει η νοοτροπία του νικητή, μπορείς να είσαι με κάποιον από τους ηττοπαθείς και μέτριους αντιπάλους του.
Σε όλο αυτό το σύντομο παραλήρημα βασίζεται η δομή τόσο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου όσο και της πολιτικής μας σκηνής. Δυστυχώς, αν και στην περίπτωση του ποδοσφαίρου ο επαγγελματισμός υπερισχύει κάθε αθλητικής έννοιας, ισοπεδώνοντας οποιαδήποτε πέραν του χρήματος αξίας, στην πολιτική υποτίθεται ότι πρέπει να εκφράζεται το κοινό συμφέρον. Από τη μία όμως όπως προαναφέρθηκε, λίγο θα ασχοληθούμε διακόπτοντας το ποδοσφαιρικό μας βίωμα με την πολιτική, ενώ από την άλλη η αναπόφευκτη ένταξή μας στις υποχρεωτικές επιλογές του κομματισμού θα εξασφαλίσει ότι θα είμαστε με κάποιον και δεν θα είμαστε ο "κάποιος", ήτοι θα είμαστε ο κανένας. Λογοπαίγνιο μεν, με πολύ νόημα δε.
Αν στο ποδόσφαιρο τα πράγματα περιορίζονται σε χρήματα και λίγο παραμυθία και διοχεύτεση των μαζών, στην πολιτική οι πτυχές είναι πολύ σημαντικότερες και πολυποίκιλες. Και αν στη χώρα μας (για το εξωτερικό δεν γνωρίζω) το ποδόσφαιρο κατευθύνεται και προκαθορίζεται απόλυτα - με τη μικρή του σημαντικότητα στην καθημερινότητά μας έχοντας ταυτόχρονα αναχθεί σε πρωτεύουσα ενασχόληση μόνο όμως σαν οπαδισμός, πόσο μάλλον η πολιτική η οποία είναι εκ φύσεως σημαντικότερη ως αξία δεν θα αφηνόταν στην τύχη της - μειουμένης της σημαντικότητάς της σε επίπεδο γραφικότητας ώστε να μην γίνεται κατανοητή η λειτουργία του συστήματος αξιών.
Λύση από τη σαπίλα της πραγματικότητας; Να παίξουμε ΕΜΕΙΣ μπάλα στις αλάνες και στα γήπεδα (οπότε θα μπορούμε να κρίνουμε και αυτό που βλέπουμε) και να ασχοληθούμε με το άμεσο καθημερινό μας περιβάλλον, ως πολιτικοί της γειτονιάς / εργασίας / παρέας μας, χωρίς προτυποιημένες και κατευθυνόμενες εκφράσεις. Θα είμαστε έτσι και πιο σωματικά αλλά και πιο πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά υγιείς...

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

ΕΛΛΑΣ...ΕΥΡΩΠΗ και τα λοιπά...

Παρακολουθούμε ήδη το πρώτο πιάτο των ευρωπαϊκών αναμετρήσεων των ελληνικών ομάδων. Ο Ολυμπιακός, η ομάδα που κερδίζει το πρωτάθλημα Ελλάδος πριν αυτό ξεκινήσει (ασχέτως εάν οι άλλες ομάδες προσπαθούν να τον υπερκεράσουν με μεταγραφές και ποδοσφαιρική παιδεία) τα πήγε καλά. Ο Παναθηναϊκός υπέπεσε σε λάθη λόγω αμυντικής δυσλειτουργίας και ανορεξίας στο κέντρο και βρίσκεται σε δεινή θέση. Όμως εκεί που πρέπει να σταθούμε είναι στην αποτυχία ενός εκ των "χαϋδεμένων" (ο άλλος παίζει σήμερα).
Αυτοί οι οποίοι τρέχουν όλη τη χρονιά και βάζουν "λυτούς και δεμμένους" για να καταφέρουν να βγουν στην Ευρώπη, τόσο εύκολα πούλησαν τους βαθμούς του ελληνικού ποδοσφαίρου... Τους απέκλεισαν οι άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν το θαυμασμό μας ως αθλητές, οι ερασιτέχνες. Το πρωί δουλειά, το απόγευμα προπόνηση. Το πρωί βιντζότρατα, φούρνος, γραφείο, το βράδυ αποκλείουμε τους "επαγγελματίες" της Λάρισας. Συγχαρητήρια στη νίκη του ερασιτεχνικού αθλητισμού!!! Ας όψονται όσοι στάθηκαν επίκουροι στην περσινή τους πορεία, λόγω του προεδρικού θόκου της ΥΠΕΡΛΙΓΚΑΣ. Τώρα λένε από την εν λόγω ομάδα ότι θα επικεντρωθούν στη νέα χρονιά για να ξαναβγούν στην Ευρώπη (γιατί άραγε;).
Φέτος όμως η "λίγκα" άλλαξε πρόεδρο και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι επιρροή θα έχει αυτό στη συμπεριφορά των τρίτων προς την ομάδα.

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Είναι η περίοδος κατά την οποία οι εφημερίδες του αθλητικού χώρου δεν έχουν να γράψουν και πολλά αθλητικά. Κατά συνέπεια η γνωστή βαρετή μεταγραφολογία, το κλασσικό "δημοσιογραφικό" ξεγύμνωμα των μικρών ομάδων από παίκτες που θέλουν οι μεγάλοι, η μισή Ευρώπη και Λατινική Αμερική να περνά από τις ομάδες που διαθέτουν φυλλάδες και τελικά να καταλήγουμε, εκτός από τις 2 ή 3 μεταγραφές που θα κάνει κάθε ομάδα και άλλες θα τις μάθουμε άλλες όχι, να κάνουμε τον απολογισμό πριν την έναρξη του πρωταθλήματος... Προσωπικά πιστεύω πως για τα ελληνικά δεδομένα η καλύτερη μεταγραφή ήταν αυτή του...πρώην ΕΠΟ στην ομάδα των χαϋδεμένων. Ο χρόνος θα δείξει...