Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Μεταγραφές και εκλογές

Αρχές Σεπτέμβρη έλαχε να τελειώνουν οι μεταγραφές και φέτος να ξεκινά η εκλογική περίοδος... Μικρές διαφορές στο κομματικοποιημένο ποδόσφαιρο του τόπου μας όπως και στην ποδοσφαιροποιημένη πολιτική μας. Δυστυχώς το τοπίο είναι σαθρό σε αμφότερες τις σκηνές, όπου τα παγιωμένα συστήματα δεν αφήνουν περιθώρια για ανάσες στους ασφυκτιούντες υγιείς κομπάρσους, οι οποίοι όμως πάντα εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές και ρυθμιστές.
Από την άλλη ο διασκεδαζόμενος μέσος πολίτης, θα αφήσει για λίγο - ίσως και καθόλου - τις ανησυχίες του για το αν η ομάδα του θα είναι και η πρώτη, ώστε να μην τον κοροϊδεύουν την άλλη μέρα στη δουλειά και θα ασχοληθεί με πανομοιότυπο τρόπο με το αν το κόμμα το οποίο θα υποστηρίξει θα έρθει πρώτο στις εκλογές, ώστε να αισθάνεται μια αδικαιολόγητης προέλευσης δύναμη και δυναμική στη ρύθμιση του μέλλοντος της χώρας ή στην υπεροπλία του έναντι των λοιπών υποψηφίων για το διορισμό στο δημόσιο...
Όπως και να 'χει όμως, οι σχέσεις οπαδού-ομάδος/κόμματος είναι κατά συντριπτικό ποσοστό μονόπλευρες. Διότι ο οπαδός πάντα...πληρώνει. Αναλυτικότερα, ο κάθε οπαδός λόγω του προσωπικού του κόπου στην καλή περίπτωση, ή της καλής ποιότητας του αέρα που πουλάει στην κακή, αποκομίζει κάποιο όφελος (συνήθως χρηματικό) από την καθημερινότητά του. Το όφελος αυτό το διαθέτει στην προσπάθειά του κατά κανόνα να ανεβάσει την ποιότητα της ζωής του. Και εκεί είναι που έρχεται το παγιωμένο σύστημα να του προσφέρει τις υποχρεωτικές αλλά ταυτόχρονα και πασπαλισμένες με δημοκρατική κρούστα επιλογές.
Διάλεξε ομάδα, διάλεξε κόμμα. Διάθεσε το όφελος που αποκόμμισες από την καθημερινότητά σου και ανάλογα με την επιλογή σου θα επιδράσεις και στην ποιότητα της ζωής σου, με θεμιτό ή αθέμιτο (κυρίως) τρόπο.
Η παγίδα είναι καλοστημμένη, είναι μονόδρομος αλλά με δυνατότητες...επιλογών. Όπως στην Ελλάδα θα παίρνει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα πριν αυτό αρχίσει (γι' αυτό και ο Παππούς που το φρόντισε και φέτος, δεν έκανε μεταγραφές, δίνοντας τροφή στα παπαγαλάκια), έτσι και στα κόμματα το ντέρμπι είναι προαποφασισμένο. Σημασία έχει ο καθένας μας, όπως ακριβώς στον άρτο και τα θεάματα που παρακολουθεί κάθε Κυριακή στα γήπεδα, να νομίζει ότι συμμετέχει. Πρόκειται για μια περίπτωση όπου οι επιλογές είναι περιορισμένες σε μία για τον γεννημένο νικητή Έλληνα: αν θες να μη σε κοροϊδεύουν πρέπει να είσαι με το νικητή. Το σύστημα απαρτίζεται από αυταποδεικτικούς αντιπάλους, η ανικανότητα των οποίων αποδεικνύει την κυριαρχία του πρώτου. Έτσι, αν δε σου αρέσει η νοοτροπία του νικητή, μπορείς να είσαι με κάποιον από τους ηττοπαθείς και μέτριους αντιπάλους του.
Σε όλο αυτό το σύντομο παραλήρημα βασίζεται η δομή τόσο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου όσο και της πολιτικής μας σκηνής. Δυστυχώς, αν και στην περίπτωση του ποδοσφαίρου ο επαγγελματισμός υπερισχύει κάθε αθλητικής έννοιας, ισοπεδώνοντας οποιαδήποτε πέραν του χρήματος αξίας, στην πολιτική υποτίθεται ότι πρέπει να εκφράζεται το κοινό συμφέρον. Από τη μία όμως όπως προαναφέρθηκε, λίγο θα ασχοληθούμε διακόπτοντας το ποδοσφαιρικό μας βίωμα με την πολιτική, ενώ από την άλλη η αναπόφευκτη ένταξή μας στις υποχρεωτικές επιλογές του κομματισμού θα εξασφαλίσει ότι θα είμαστε με κάποιον και δεν θα είμαστε ο "κάποιος", ήτοι θα είμαστε ο κανένας. Λογοπαίγνιο μεν, με πολύ νόημα δε.
Αν στο ποδόσφαιρο τα πράγματα περιορίζονται σε χρήματα και λίγο παραμυθία και διοχεύτεση των μαζών, στην πολιτική οι πτυχές είναι πολύ σημαντικότερες και πολυποίκιλες. Και αν στη χώρα μας (για το εξωτερικό δεν γνωρίζω) το ποδόσφαιρο κατευθύνεται και προκαθορίζεται απόλυτα - με τη μικρή του σημαντικότητα στην καθημερινότητά μας έχοντας ταυτόχρονα αναχθεί σε πρωτεύουσα ενασχόληση μόνο όμως σαν οπαδισμός, πόσο μάλλον η πολιτική η οποία είναι εκ φύσεως σημαντικότερη ως αξία δεν θα αφηνόταν στην τύχη της - μειουμένης της σημαντικότητάς της σε επίπεδο γραφικότητας ώστε να μην γίνεται κατανοητή η λειτουργία του συστήματος αξιών.
Λύση από τη σαπίλα της πραγματικότητας; Να παίξουμε ΕΜΕΙΣ μπάλα στις αλάνες και στα γήπεδα (οπότε θα μπορούμε να κρίνουμε και αυτό που βλέπουμε) και να ασχοληθούμε με το άμεσο καθημερινό μας περιβάλλον, ως πολιτικοί της γειτονιάς / εργασίας / παρέας μας, χωρίς προτυποιημένες και κατευθυνόμενες εκφράσεις. Θα είμαστε έτσι και πιο σωματικά αλλά και πιο πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά υγιείς...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου